To Hyman Roth chciał mnie zabić.
Wiedziałem.
Jezu Chryste, Mike.
Dorwijmy ich wszystkich, gdy jesteśmy silni.
To był gabinet mojego ojca.
Zmienił się.
Tutaj kiedyś stało duże biurko.
Gdy byłem mały, musieliśmy być cicho, gdy się tu bawiliśmy.
Cieszyłem się, że domu nie przejęli obcy.
Najpierw był tu Clemenza. Teraz ty.
Ojciec nauczył mnie wiele. Uczył mnie tutaj.
Mówił: "Trzymaj przyjaciół blisko, a wrogów jeszcze bliżej".
Jeśli Roth zobaczy, że interweniowałem w sprawie Rosato...
pomyśli, że mamy dobre układy.
Chcę, by tak myślał.
Chcę, by był pewien naszej przyjaźni.
Wtedy się dowiem, kto jest zdrajcą w naszej rodzinie.
- Tak? - Fredo, tu Johnny Ola.
- Potrzebujemy pomocy. - Johnny?
Która jest godzina?
- Kto to? - Słuchaj uważnie.
Nie chcę z tobą gadać.
Pentangeli akceptuje Rosato.
- Boże. - Przyjdzie sam?
Nie wiem. Wmieszaliście mnie w to.
Wszystko będzie dobrze. Pentangeli akceptuje warunki.
Chcemy wiedzieć, czy będzie sam, czy z ludźmi.
Okłamałeś mnie. Nie dzwoń już.
- Brat o niczym się nie dowie. - Nie wiem, o czym mówisz.
- Kto to był? - Pomyłka.
- Frankie, nikogo nie ma. - Zaczekaj w wozie, Cicco.
Wszystko w porządku.
- Co to? - Na szczęście, by udał się biznes.
Ritchie. Daj nam drinka.
Wszyscy cieszymy się twoją decyzją.
- Nie pożałujesz. - Nie chcę tej stówy.
Potraktuję to jako obrazę.
Pozdrowienia od Michaela Corleone!
Zamknij drzwi!
Twój znajomy glina.
Ciemno tutaj. Otwarte czy zamknięte?
Przyszedłem, aby trochę posprzątać.
Co się dzieje?
- Coś leży na podłodze? - Carmine, nie tutaj.
Otworzysz drzwi, a rozwalę ci łeb!
Freddy, miło cię widzieć.
- Jak się czuje? - Dobrze. Jest na zapleczu.
Idźcie, dziewczyny.
W tym pokoju.
- Chcę sam z nim pogadać. - Wejdź.
Myślałem, że panu pomogę, senatorze.
Hagen?
- Słuchaj. Ja nie... - Spokojnie.
- Nic nie zrobiłem. - Już dobrze. Ma pan szczęście.
Tutaj rządzi mój brat, Fredo. Zadzwonili do niego.
Nie pomoglibyśmy, gdyby to było gdzie indziej.
Obudziłem się na podłodze.
- Nie pamiętam, jak to się stało. - Nie pamięta pan?
Urwał mi się film.
To tylko zabawa.
Chryste!
Jezu Chryste!
Boże!
Nie rozumiem, czemu tego nie pamiętam.
Proszę robić, co każę.
Proszę zadzwonić do biura i powiedzieć, że będzie pan jutro.
Że został pan na noc w domu Michaela Corleone w Tahoe.
- Jako jego gość. - Pamiętam, że się śmiała.
Robiliśmy to przedtem, nie zrobiłbym jej krzywdy.
Nie miała rodziny. Nikt nie wie, że tu pracowała.
Zniknie, jakby nigdy nie istniała.
Ale pozostanie nasza przyjaźń.
- Tak? - Nie mogę pani wypuścić.
- Jadę po zakupy. - Kupimy, co pani zechce.
- Czyj to rozkaz? - Pana Hagena.
Porozmawiam z nim.
Miałem ci powiedzieć, ale byłem zajęty.
Michael boi się o ciebie. Dostarczymy wszystko.
- Mam siedzieć w domu? - Na terenie posiadłości.
- Mieliśmy jechać do Nowej Anglii. - Już nie.
- Jestem więźniem? - To nie tak.
Dzieci, wracamy do domu.
Joe.
Kuba, Kuba!
Szanowni panowie.
Witam w Hawanie.
Chcę podziękować grupie przedsiębiorców amerykańskich...
za ich współpracę z Kubą...
w najlepszym okresie jej rozkwitu...
w całej jej dotychczasowej historii.
Pan William Shaw...
przedstawiciel General Fruit Company.
Panowie Corngold i Dant...
z Towarzystwa Telekomunikacyjnego.
Pan Petty...
wiceprezes Górniczej Korporacji Panamerykańskiej.
Pan Robert Allen z Towarzystwa Cukrowego.
Pan Michael Corleone z Nevady...
przedstawiciel naszych wspólników od turystyki.
Oraz mój wielki przyjaciel i wspólnik z Florydy...
Pan Hyman Roth.
Dziękuję Towarzystwu Telekomunikacyjnemu za prezent.
Za wspaniały złoty telefon.
Może panowie chcieliby go zobaczyć.
Panie prezydencie?
Czy działalność wywrotowa nie zagraża naszym interesom?
Trudny temat.
Zapewniam, że mimo akcji rebeliantów w Las Villas...
moje służby donoszą, że zdołamy wyprzeć ich z Santa Clara...
przed Nowym Rokiem.
Zapewniam panów.
Nie chcemy partyzantów w kasynach ani na basenach.
Aresztują ludzi, za kilka minut nas puszczą.
Johnny...
To banda rzezimieszków. Policja zrobi z nimi porządek.
Viva Fidel!
Oby lata się zgadzały. Dla mnie to ważne.
Wszyscy muszą zobaczyć tort, zanim pokroimy.
Cieszę się bardzo...
że przybyliście z tak daleka, by być tu dziś ze mną.
Gdy człowiek dożywa takiej chwili...
chce przekazać to, co ma...
przyjaciołom, nagradzając ich za przyjaźń...
aby upewnić się, że dobrze tym zadysponują po jego odejściu.
- To nieprędko. - Właśnie!
Zobaczmy. Doktorzy mówią co innego, ale co oni wiedzą?
W Hawanie odnieśliśmy wielkie sukcesy.
I możemy osiągnąć jeszcze więcej.
Ten rząd umie wspomagać biznes, daje impuls do rozwoju.
Tutejsze hotele są większe i wspanialsze od tych w Las Vegas.
Dziękujmy rządowi Kuby...
za wyłożenie połowy kwoty dla Teamsters, dolar za dolar.
i uwolnienie rynku importu.
Teraz mamy wszystko to, czego potrzebujemy.
Dobre układy z rządem.
Mniejszy kawałek.
Wszyscy znacie Michaela Corleone i pamiętacie jego ojca.
W razie mojej emerytury lub śmierci...
Moje interesy w Hawanie przechodzą pod jego kontrolę.
Ale wszyscy będziecie mieli swój udział.
Nacionale przekazuję chłopcom z Lakeville Road.
Capri, rodzinie Corleone...
a takže Sevilla Biltmore...
ale Eddie Levine sprowadzi braci Pennino...
by zajęli się kasynami.
Przyjaciele z Nevady otrzymają udział...
by dopilnowali interesów domowych.
A teraz wszystkim życzę smacznego!
- Sto lat! - L'chaim!
Dziś widziałem coś interesującego.
Policja zatrzymała rebelianta.
Wolał zginąć od granatu, niż pozwolić się aresztować.
Zabił siebie i dowódcę patrolu.
- Ci rebelianci to wariaci. - Możliwe.
Żołnierzom płacą za to, żeby walczyli, rebeliantom nie.
- I co o tym sądzisz? - Mogą wygrać.
Buntują się od 50 lat. Mają to we krwi.
Wiem. Bywam tu od lat dwudziestych.
Ciągnęliśmy cukier z Kuby, gdy byłeś mały.
Ciężarówki należały do twojego ojca.
Michael...
chciałem pogadać o tym, gdy będziemy sami.
2 miliony nigdy nie dotarły na wyspę.
Lepiej żeby nie wiedziano, że wstrzymałeś tę forsę...
z obawy przed rebeliantami.
Siadaj, Michael. Siadaj.
Chciałbym pożyć, by to zobaczyć, by być przy tobie.
Dałbym wszystko za 20 lat życia.
Tutaj jesteśmy bezpieczni. Zarabiamy bez Kefauvera...
FBI i Departamentu Sprawiedliwości.
150 km. Zaprzyjaźnieni z rządem.
150 km to tyle co nic.
To mały krok dla tego, kto chciałby być prezydentem USA...
i ma potrzebną do tego forsę.
Michael...
jesteśmy potężni.
Mikey, jak się masz? Dobrze?
- Witaj! Freddie Corleone. - Mio frati.
Co za podróż!
Myślałem sobie: "Gdyby wiedzieli, co tu mam".
Wyobrażasz sobie? Miałem przy sobie 2 miliony.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Chcesz przeliczyć?
O co chodzi? O niczym nie wiem.
Rodzina robi interesy w Hawanie. To prezent dla prezydenta.
Wspaniale! Hawana jest cudowna.
To miasto dla mnie.
- Jest ktoś znajomy? - Nie wiem. Hyman Roth, Johnny Ola?
Nie. Nie znam ich.
Słuchaj, Mikey, jestem trochę...
zdenerwowany po podróży. Mógłbym się czegoś napić?
Może byśmy gdzieś poszli.
Możemy pójść w jedno fajne miejsce.
Czasem żałuję, że nie ożeniłem się z kobietą taką jak Kay.
Miałbym dzieci, rodzinę.
Chociaż raz postąpić jak...
tatko.
Niełatwo jest być jego synem. Niełatwo.
Mama mówiła: "Ty nie jesteś mój."
"Podrzucili cię Cyganie".
Czasem myślę, że to prawda.
Nie jesteś Cyganem, Fredo.
Byłem na ciebie zły, Mikey.
Czemu wcześniej tak nie gadaliśmy?
- Chcesz drinka? - Kelner!
Por favor...
Jak jest banana daquiri?
- Banana daquiri. - Tak?
Uno banana daquiri...
i wodę mineralną.
Senator Geary przylatuje jutro z Waszyngtonu z ludźmi z rządu.
Chcę, by się dobrze zabawili w Hawanie.
- Od tego jestem. - Mogę ci zaufać?
Oczywiście, Mike.
Wieczorem prezydent zaprasza nas na przywitanie Nowego Roku.
Po zakończeniu odwiozą mnie wojskowym samochodem, samego.
Dla mojego bezpieczeństwa.
Zanim dotrę do hotelu, zostanę zamordowany.
- Przez kogo? - Rotha.
To Roth chciał mnie wtedy zabić.
To był zawsze Roth.
Udaje, że traktuje mnie jak syna i spadkobiercę.
Ale myśli, że będzie żył wiecznie. Chce mnie wykończyć.
- Jak mogę pomóc? - Zachowuj się jakby nigdy nic.
- Już zrobiłem ruch. - Jaki?
Roth nie doczeka Nowego Roku.
Zachowuj się spokojnie, wróci jutro.
Sprowadźcie doktora z Miami. Nie ufam obcym.
- Gracias, seńor. - Buenas noches.
- Idź do kasyna. - Jeśli masz się lepiej.
Czuję się dobrze.
- Zagraj w bingo. - Miło pana widzieć, Paul.
Przeczuwam, że Fred ma torbę pełną forsy. Gdzie jest?
- Wycofujesz się? - Chcę tylko... zaczekać.
- Jak się czujesz? - Okropnie.
Dałbym wiele, żeby się normalnie wysikać.
- Kto zabił Franka Pentangeli? - Bracia Rosato.
Wiem. Ale na czyj rozkaz?
Raczej nie mój.
Był taki dzieciak, z którym się wychowałem. Młodszy.
Trochę mu imponowałem. Razem robiliśmy pierwszą robotę.
Zaczynaliśmy od zera. Mieliśmy szczęście.
Podczas prohibicji sprzedawaliśmy melasę do Kanady.
Zarobiliśmy fortunę. Twój tata też.
Kochałem go i ufałem mu jak nikomu.
Potem wpadł na pomysł zbudowania miasta na środku pustyni...
przystanek w drodze na zachodnie wybrzeże.
Nazywał się Moe Greene...
a tym miastem jest Las Vegas.
To był wspaniały człowiek.
Miał pomysły i odwagę.
A w tamtym mieście nie ma nawet tablicy jemu poświęconej.
Ktoś strzelił mu w łeb.
Nie wiadomo, kto rozkazał.
Gdy się dowiedziałem, nie byłem zły.
Znałem Moe, był uparty. Wygadywał głośno różne głupoty.
Gdy się dowiedziałem, że nie żyje, nie wkurzyłem się.
Powiedziałem sobie...
"Wybraliśmy ten biznes".
Nie pytałem...
o tego, kto dał rozkaz, bo to nie dotyczyło interesów.
Te 2 miliony w torbie w twoim pokoju...
Teraz się zdrzemnę.
Gdy się obudzę i pieniądze będą na stole, wtedy będę miał partnera.
Jeśli ich nie będzie, nie mam go.
Wszyscy się znają? Znasz senatora Geary.
Cieszę się, że trochę pogadamy.
Senator Payton z Florydy.
Sędzia DeMalco z Nowego Jorku.
Senator Ream z Maryland.
Fred Corngold z UTT.
- Fred potrafi się bawić! - Tak?
Czas na drinki!
Polecam miejscowe drinki. Cuba Libre, Pińa Colada.
Wypróbuję jedną z tych ognistych Yoland.
Proszę! Con gusto.
Poznaj mojego brata, Fredo.
- Nie znamy się. Johnny Ola. - Bardzo mi miło.
Panowie, za noc w Hawanie!
Najlepszego!
Szczęśliwego Nowego Roku.
- Czemu stoimy? - Wszyscy stoją.
- Warto. To niewiarygodne. - Z pewnością.
- 50 dolarów, dobra? - Zakład stoi.
To Superman.
A nie mówiłem?
- Niesamowite! - To oszustwo.
To prawda. Dlatego zwą go Supermanem.
Jak znalazłeś to miejsce?
Johnny Ola mi je pokazał. Też nie wierzyłem.
- Nadal nie mogę uwierzyć! - 50 dolarów.
Roth tu nie bywa. Johnny zna te miejsca.
- Złamie nim herbatnika. - Niech lepiej rozwali cegłę!
Spokojnie. Zabierzemy cię do szpitala.
Będziesz to kontynuował.
Nie wierzę, by Eisenhower zrezygnował z Kuby...
przecież zainwestowaliśmy tu ponad miliard dolców.
Amerykanie nie popierają interwencji.
Fredo! Dokąd idziesz?
Napić się czegoś mocnego, bo nie mogę...
Gdzie pan Roth? Myślałem, że przyjdzie.
Ile powinniśmy zostać według protokołu?
Pół godziny powinno wystarczyć na przywitanie Nowego Roku.
To Sylwester! Chodź na chwilę.
Samolot czeka, by zabrać nas do Miami.
Nie rób sceny.
Wiedziałem, że to ty. Złamałeś mi serce.
Złamałeś mi serce!
Nasze wojska wycofują się z Guantanamo i Santiago.
Nie utrzymam mojej pozycji na Kubie.
Rezygnuję z urzędu, by uniknąć dalszego rozlewu krwi.
Wyjeżdżam z miasta.
Życzę wam wszystkim wiele szczęścia.
Salud!
Viva la revolución! Viva Fidel!
Fredo!
Chodź ze mną. Tylko tak można się wydostać.
Roth nie żyje.
Fredo, chodź! Nadal jesteśmy braćmi.
Fredo!
AMBASADA USA
Jestem Pat Geary, senator USA.
Fidel! Fidel! Fidel!
Al. Przynieś mi mokry ręcznik.
Kay wie, że wróciłem?
Kupiłeś coś mojemu synowi na Gwiazdkę?
- Zająłem się tym. - Co kupiłeś?
Mały elektryczny samochód, którym może jeździć. Ładny.
Dziękuję, Al.
Moglibyście na chwilę wyjść?
Gdzie jest mój brat?
Roth przypłynął statkiem do Miami.
Miał atak, ale już jest dobrze. Twój człowiek zabity.
Pytałem o Freda.
Wydostał się. Musi być gdzieś w Nowym Jorku.
Dobra.
Skontaktuj się z nim.
Uspokój go, że wszystko w porządku.
Wiem, że Roth go oszukał, nie wiedział, że chcą mnie zabić.
- Mogą wejść. - Jest coś jeszcze.
Co?
Co? Mów.
Kay poroniła.
- Chłopiec? - Czwarty miesiąc.
Nie możesz odpowiedzieć? Chłopiec?
Nie wiem.
Biedny Fredo. Ma zapalenie płuc.
Podobno z kumplami kradniecie.
Nie przysyłasz sukienek. Zupełny brak szacunku!
Wiesz, że mam trzy córki. To mój teren.
Ty i twoi kumple powinniście mnie szanować.
Ja też chciałbym trochę na tym skorzystać.
Każdy z was zarabia po 600 dolarów.
Jeśli zapłacicie 200 za ochronę, zapomnę o sprawie.
Powinniście nauczyć się szacunku do mnie, smarkacze!
W innym razie gliny was aresztują, a wasze rodziny będą zrujnowane.
Jeśli kradniecie trochę mniej, to wezmę nieco mniej.
Mniej, czyli 100 dolarów mniej.
Nie odmawiajcie.
Zrozumiano, paesano?
Zrozumiano.
Dzielimy się pieniędzmi, więc najpierw pogadam z przyjaciółmi.
Powiedz, że nie chcę wiele. Aby tylko mieć na suchary.
Nie bój się im powiedzieć.
600 dolarów...
- A jeśli nie zapłacimy? - Znasz jego gang. To bestie.
Fanucci ma przyzwolenie Maranzalli na kierowanie tą okolicą.
Nawet glinami. Każdy z nas musi zapłacić 200.
- Czemu musimy płacić? - Vito, zostaw to nam.
On jest sam, nas trzech. On ma broń i my też.
Czemu mamy mu płacić?
Nie rozumiesz? To jego teren!
Znam dwóch bukmacherów, którzy nie płacą Fanucciemu.
Kto to?
Grek Joe i Frank Pignattaro. Oni nie płacą Fanucciemu.
Jeśli mu nie płacą, to ktoś inny bierze dla Maranzalli.
Zapłacimy mu. Tak będzie najlepiej. Nie martw się.
Co powiem, ma zostać między nami.
Jeśli się zgodzicie, dajcie mi po $50 dla Fanucciego.
Gwarantuję, że weźmie, co mu dam.
Jeśli chce 200, to tyle ma być.
Przekonam go.
Zostawcie to mnie.
Zajmę się wszystkim.
Nigdy nie okłamuję przyjaciół.
Jutro obaj pójdziecie do Fanucciego. Poprosi o forsę.
Powiecie, że dacie mu ile chce. Nie dyskutujcie z nim.
Potem ja pójdę i z nim pogadam.
Tylko nie kłóćcie się. On jest tak samo cwany jak wy.
Jak chcesz go przekonać?
To nie twoja sprawa.
Pamiętajcie tylko, że oddałem wam przysługę.
- Umowa stoi? - Tak.
Jego rodziny nie ma w domu. Fanucci poszedł na kawę.
Vito, tu jest moje $50. Buona fortuna.
Jesteś pewien, że się zgodzi?
Złożę mu taką ofertę, że nie będzie mógł odmówić.
Pod kapeluszem mam chyba 100 dolców.
Tak.
Tylko 100 dolarów.
Teraz mam mało forsy.
Nie miałem roboty, daj mi trochę czasu.
Rozumiesz, prawda?
Masz jaja na miejscu, młodziku!
Jak to możliwe, że o tobie nie słyszałem?
Jesteś odważny.
Znajdę ci dobrą robotę.
Nie żywię urazy. Pomogę ci, jeśli tylko będzie potrzeba.
Dobrze zadziałałeś.
Baw się dobrze!
Co tam trzymasz?
Michael... Twój ojciec bardzo cię kocha.
Panie Cicci, od 1942 roku do dzisiaj...
pracował pan w Genco Olive Oil Company?
Tak.
Czyli pracował pan dla kryminalistów Corleone.
My to nazywamy rodziną Corleone.
Jaka była pana pozycja?
Z początku byłem żołnierzem.
- Czyli? - Przyciskiem, rozumie pan.
Nie. Proszę wyjaśnić.
Gdy szef mówił: "przyciśnij" kogoś, ja przyciskałem.
Panie Questadt.
Czyli zabijał pan?
Zabijał pan... na rozkaz swoich zwierzchników.
Tak.
Głową rodziny jest Michael Corleone?
Tak. Michael Corleone.
Czy wydał panu bezpośrednio taki rozkaz?
Nigdy nie rozmawialiśmy.
Mógłby pan uściślić swą odpowiedź?
- Co? - Dać dokładniejszą odpowiedź.
Chcę wiedzieć, czy zawsze był jakiś łącznik.
Ktoś, kto przekazywał rozkazy szefów.
Łącznik. Rodzina miała wielu łączników!
Może dla pana to zabawne, ale nie dla członków komitetu.